zondag 30 november 2014

familiebezoek (met recept!)

Deze overheerlijke speculaas-appel-roomtaart
is veganistisch, suiker- en tarwevrij
Vandaag kwam mijn familie op bezoek. De zussen van mijn moeder, mijn neef en zijn man en mijn zus met haar man en dochtertje. We zien elkaar niet vaak, want we wonen nogal ver uit elkaar. Ze kwamen nu dus op kraamvisite.
Je moet weten dat mijn moeder in de zomer van 2013 volkomen onverwacht is overleden. En dus zijn haar zussen (buiten mijn zus en ik) mijn enig overgebleven tastbare stukje van haar. In hun maniertjes, ogen en lach zie ik mijn moeder terug. Ik zag er dus enorm naar uit, want ik had ze echt al bijna een jaar niet meer gezien.

Het werd een heerlijke middag, waarbij me opviel hoe gemakkelijk het toch gaat wanneer je je echt verwant voelt. Er zijn weinig woorden nodig om de klik te voelen. Zelfs als je elkaar zo weinig ziet. De verbinding is er, en je voelt de liefde stromen. Ook het stukje herkenning was zo fijn: niet alleen ik herkende mijn moeder in hen, ook de kinderen. En toen één van mijn tantes ook nog een adventskalender voor ze had meegenomen, kwam er een brok in mijn keel. Dat was wat mijn moeder altijd deed. Eerst voor mijn zusje en ik, en later voor de kleinkinderen: ieder jaar hielden we een adventskalender bij.
Ik voelde haar aanwezigheid. Niet alleen via haar zussen, maar voor mijn gevoel was ze er ook echt zelf bij. Ik voelde haar liefde, en haar plezier om de gesprekken die wij voerden. We hebben ook wat foto's bekeken en ik voelde haar vreugde. Ook mijn man beaamde later dat hij het zo had ervaren: alsof er de hele dag een stukje "Ruth" binnen was gekomen. Meer nog dan anders (want ze is vaak aanwezig). Het voelde zó ontzettend goed dat ik bijna moeite had om afscheid te nemen aan het einde van het bezoek. Ik wilde dat gevoel gewoon niet kwijt!

Vanuit mijn gevoeligheid weet ik al van kind af aan dat onze overleden geliefden niet "weg" zijn, maar ons regelmatig komen bezoeken. Ook voor mijn kinderen is dit een gegeven: zij voelden de aanwezigheid van hun zusje en later hun broertje, nog voor ik zwanger was. En ook wij ouders hebben dit ervaren. Al mijn kinderen heb ik van te voren gezien en ik wist hoe hun karakters zouden zijn. Het lichaam is een soort aards jasje dat je aan krijgt als je geboren wordt, en weer uit trekt als je sterft. Dat staat voor mij als een paal boven water. Dat geeft troost, maar het neemt het gemis zeker niet weg hoor. Het is een andere manier van communiceren en je mist de lichamelijke aanwezigheid. Een knuffel kun je ze niet geven!

Maar zo'n middag met zijn allen, brengt je dierbare overledene weer even heel sterk terug. Zo sterk dat het bijna tastbaar is. Dat geeft een extra dimensie aan je familiebezoekje. Heb jij ook wel eens zoiets ervaren?

Speciaal voor dit bezoekje had ik een overheerlijke appeltaart gebakken. De basis van de taart was de speculaasmix van Heel Gezonde Mama (te bestellen via de webshop), en de vulling van goudreinetten en vanillepudding maakte het een goddelijk lekkere taart. Speciaal ter ere van mijn lieve moeder, die een goed stuk taart kon waarderen (en nog meer als ie ook nog gezond was!) deel ik hier mijn recept met jou. Let op: hij is zó lekker, dat je hem elke week wilt maken!!!

Recept voor Speculaas Appel Roomtaart
Veganistisch, tarwe-, lactose-, en suikervrij

Benodigdheden:

Bodem:
Mix voor speculaas (Heel Gezonde Mama bakmix) Bestel in de webshop
100 gram kokosolie
4 EL water of granenmelk

Vulling:
4 flinke goudreinetten
500 ml haverroom (ik gebruik die van Oatly - bij de natuurwinkel)
1/2 tl vanillepoeder of de inhoud van 1 vanillestokje
45 gram Custard poeder
60 gram rijststroop
15 gr Stevia poeder (merk: stevija - is zuiver)
               of maak een mengel van c.a. 50 gram kokosbloesemsuiker en b.v. agavestroop
kaneel
eventueel: wat kokosbloesemsuiker

Hardware:
Steelpannetje, garde
Springvorm
Oven                voorverwarmen op 175 graden C (hetelucht: 150 graden)

Werkwijze:

-Bereid de bodem volgens de aanwijzingen voor het speculaasdeeg in de verpakking. Laat het even rusten op een koele plek (niet in de koelkast, anders wordt het te hard).

-Schil de appels en snijd ze in partjes. Vet de springvorm in met kokosolie en bestuif het met wat speltmeel.
-Verdeel het speculaasdeeg over de bodem en de zijkant van de vorm.

-Leg partjes appel dakpansgewijs over de bodem. Bestrooi het met kaneel en eventueel wat kokosbloesemsuiker. Start daarna een tweede laag appel en bestrooi ook deze met kaneel en evt. kokosbloesemsuiker.
- Meng de kokosbloesemsuiker of stevia met de rijst- of tarwestroop. Voeg hier een gedeelte van de haverroom bij en roer het goed door. Voeg nu ook de custard poeder toe. Breng de overgebleven room aan de kook in het steelpannetje. Haal de room even van het vuur en voeg het custard-"suiker" mengsel toe. Breng dit mengsel aan de kook onder constant roeren met een garde. Laat het enkele minuten doorkoken zodat je merkt dat het goed indikt.
-Verdeel deze pudding over de appels in de springvorm.
- Druk de zijkanten van de taart wat meer naar beneden zodat het mooi aansluit bij je taartvulling. Eventueel kun je een leuk sierrandje maken door inkepingen te maken met een vork of zijkant van een lepeltje.

- Zet de taart onderin de oven en bak hem in c.a. 70 minuten gaar.
- Haal de taart eruit, en haal na c.a. 10 minuten de springrand er af. Laat hem nu verder afkoelen op een rooster.
- Het beste resultaat krijg je door de taart nu te laten opstijven in de koelkast. Dat kun je pas doen als de taart al goed is afgekoeld tot kamertemperatuur. Laat hem -hoe moeilijk hij ook is te weerstaan- een nachtje in de koelkast. Dat is echt de moeite waard voor de smaak én de structuur.

En dan is dit het resultaat....Eet smakelijk!!!

Mama Sanna
In dierbare herinnering voor
mijn lieve moeder, Ruth Paap, die mij de liefde voor het bakken heeft meegegeven.<3


woensdag 26 november 2014

Zie ginds...


Vandaag hebben we even een knutseltip op herhaling. Hij blijft namelijk ontzéttend leuk om te doen: de stoomboot van Sinterklaas maken!

Met deze link ben je meteen op de uitleg.... Veel knutselplezier!!!!

Knutseltip: de boot van Sinterklaas 


woensdag 19 november 2014

Knutselen: lichtjestijd

In deze donkere dagen is er niets mooiers dan je huis sfeervol te decoreren met allerlei lichtjes en lichteffecten. Bij dat laatste denk je misschien aan disco-lampen of kleurige led-slingers. Nee, nee, ik heb het over subtiele accenten die je hart verwarmen. Want dát is wat we zoeken in deze dagen; hartewarmte.



Achtergrond:

Sint Nicolaas staat symbool voor de wijsheid en onvoorwaardelijke liefde in ons zelf. Ons Hogere Zelf die 's nachts tijdens onze slaap over "ons dak", ons hoofd wandelt. Dit onbewuste stukje wijst ons liefdevol de juiste weg, en geeft aan waar we waren afgedwaald. De basis van het Sinterklaas verhaal ligt in de oude verhalen over Wodan en de vermenging met de latere legenden over de bisschop Sint Nicolaas. Het is als een sprookje, een mysterie die onze fantasiekrachten én ons hart aanspreken.
Het is heerlijk als je je kind de ruimte kunt geven zijn fantasie in deze tijd zelf te mogen inzetten. De vele beelden en geluiden die over ze worden uitgestort, geeft ze die ruimte eigenlijk niet meer. Het beeld van Sint en Piet wordt al voor ze ingevuld. En verwarrend is het ook nog: want bij de ene omroep ziet hij er zo uit, en bij de andere omroep weer anders.
Het Sinterklaasjournaal wordt door vele opvoeders ook al aan heel jonge kinderen laten zien. Peuters en kleuters kijken elke avond naar deze soap achtige serie, die elke avond eindigt met een "cliff-hanger". Komt dit ooit goed? Oudere kinderen weten dat het natuurlijk altijd goed komt. Maar een kleuter kan nog niet zo ver denken. Laat staan een peuter! Zij denken in het NU, en in korte time-frames. Voor hen moeten verhaaltjes nog afgerond worden en dan natuurlijk ook nog góed aflopen. Je kunt van hen niet verwachten dat zij twee of drie weken moeten wachten op de goede afloop. Het veroorzaakt veel onnodige spanning. Vele pedagogen pleiten dan ook voor het vertonen van het Sinterklaasjournaal aan de oudere kinderen (7 of 8 jaar) en de kleintjes niet te veel beelden mee te geven, maar bijvoorbeeld verhalen voor te lezen. Of misschien wil je wel vertellen over je eigen ervaringen met de Sint toen je klein was. Dat vinden ze prachtig!
En natuurlijk: knutsel in deze tijd lekker veel met je kind. Maak Sinterklaas-kalenders (hoe lang duurt het nog voor het pakjesavond is?), leuke deur decoraties, verlanglijstjes enzovoorts.

Wij hebben vanmiddag lichtjes gemaakt. Het licht dat symbool staat voor de lichtjes in onze eigen harten (datgene waar Sinterklaas ons op wijst). Want...hoe donker het ook is, binnen in ons hart brandt een helder licht. Een lichtje dat ons warm houdt en warmte kan geven aan de mensen om ons heen.
De kleintjes maakten een lantaarntje, en ik maakte een transparant voor op het raam. Zo spelen we op verschillende manieren met het thema licht. Hieronder zie je hoe het werkt:

Lantaarntjes


Nodig:
Glazen pot waar een waxinelichtje makkelijk in kan
zijdevloei papier in verschillende kleuren
pritt stift
waxine lichtje

Werkwijze:
scheur verschillende kleuren vloeipapier in kleine stukjes. Neem steeds een stukje papier, smeer dit in met pritt stift en plak het op het potje. Hoe ouder het kind is, hoe meer deze de kleuren in elkaar kan doen overlopen en er zelfs figuren in kan maken. Bij de kleintjes volstaat het om ze gewoon lekker te laten plakken. Daar mogen ook zelfs ruimtes tussen zitten, dat maakt niet uit.





Klaar? Doe het waxinelichtje er in en steek het aan. Bewonder het kunstwerk maar goed! Het is leuk om dit lantaarntje in de komende tijd 's avonds aan te steken. Bijvoorbeeld bij het eten. Je kind zal zo trots zijn!

Transparant

Nodig:
Een afbeelding in silhouet (via google afbeeldingen)
Donker gekleurd fotokarton (hobbywinkel)
Wit zijdevloei papier, groot genoeg om de hele afbeelding te kunnen bedekken (2x)
Zijdevloei papier in de kleuren die je nodig hebt voor je afbeelding
Pritt stift
Mesje
Potlood

Werkwijze:
Kies een mooie afbeelding en print die af op de grootte waarop je de transparant wilt maken. Leg het op het karton en trek de tekening nu over met potlood. Je tekent hierbij over de lijnen en drukt zo hard dat de tekening doordrukt op het karton eronder. Trek daarna deze ingedrukte lijnen over zodat ze goed te zien zijn. Snijd nu met het mesje de tekening uit.
Plak het witte vloeipapier aan de achterkant van je tekening. Beplak dit witte vloeipapier met de kleuren die je wilt gebruiken. Maak hiervoor kleine snippertjes van het vloeipapier en vorm het op de tekening. (zie op mijn voorbeeld de maan, de kleuren van de ondergaande zon, etc. )
Durf hierbij te spelen met de kleuren. Je bent als het ware aan het schilderen met papier.
Klaar? Plak het tweede vel wit vloeipapier over je plakwerk heen. Zo blijft het intact. Knip de uitstekende flapjes af. Je kunt het nu op het raam hangen.



Veel knutselplezier!

Mama Sanna

zondag 16 november 2014

vallende blaadjes

"Autumn Blessings" zijn er in allerlei vormen
Vandaag was een echte herfstdag. Zowel buiten als binnen! Het hele gezin had er een beetje last van. Papa en mama waren moe, maar er moest nog zo veel gebeuren. Oudste dochter voelde zich wat koortsig, maar had ook veel te veel te doen (ze neemt haar huiswerk gelukkig serieus). Oudste zoon voelde zich eigenlijk best prima, tót hij zijn kamer op moest ruimen. Jongste dochter had last van storm in haar lijfje. Er moest flink gesprongen, gezongen en gedanst worden vandaag. En jongste zoon? Die sliep gelukkig overal doorheen... :) Hij was gisteren van slag geweest: toen ik voor het eerst een halve dag was weggeweest zonder hem. Ik moet eerlijk zeggen: ik was er zélf ook van slag van!

Samen leven is niet makkelijk. Je kunt je niet echt afsluiten voor de ander zijn energie. Dat geldt voor stellen, maar ook voor ouders en kinderen, broers en zussen. Je moet het met elkaar doen. En op dagen als deze, zit je zo op elkaars lip dat je er gek van wordt. In de herfst wordt je geconfronteerd met elkaars onhebbelijkheden. In de zomer kon je er nog een beetje omheen, maar nu zit je met elkaar opgescheept, en tja...dan vallen al die negatieve dingetjes toch wel op.

Wat ik heb geleerd in mijn leven is dat hetgene waar ik mij dood aan erger bij een ander, vaak mijn verborgen eigenschap is. Of iets wat ik heel graag zou doen of kunnen. Voorbeeldje? Waarom kan mijn man gewoon op de bank gaan zitten 's avonds en naar de TV kijken? Als ik ga zitten, vouw ik meteen de was. Wat irritant!!!
Herken je dit? Het is interessant om al je irritaties eens onder de loep te nemen. Zet ze eens op een rijtje in een schriftje. Waar erger je je blauw aan? Wat stoort je? Wat maakt je woest? En waarom?

Laat elk dingetje dan vervolgens eens even op je inwerken. Wat doet het met je? Wat voel je? Waarom maakt het je zo kwaad? Is er iets wat je van jezelf herkent in die irritante eigenschap? Zou het iets zijn wat je zelf graag zou willen doen of kunnen? Kun je iets van deze eigenschap leren? Neem één of twee eigenschappen per keer om te analyseren.

Door dit soort reflecties te oefenen, krijg je een enorm zelf inzicht. En het heeft als positieve bijkomstigheid dat je een stuk milder naar de ander kunt kijken. In het bovenstaande voorbeeld (man op bank), heb ik bewondering gekregen voor mijn man (en de meeste mannen) die blijkbaar heel goed kunnen kiezen voor zichzelf. Ze zijn moe, of hebben geen zin meer om te sloven. Dus doen ze het gewoon even niet. Zouden wij dat ook niet heel graag eens doen? En waarom doen we dat dan niet?
Het heeft mij geleerd om voortaan bewust te kiezen om wel of niet een klusje te doen. Dat betekent natuurlijk niet dat ik soms niet gewoon iets MOET doen. Dat is nou eenmaal zo. En dat geldt voor mijn man natuurlijk ook. Maar soms kun je ook gewoon kiezen om iets even niet te doen. Morgen is weer een dag!

Op deze manier geeft ieder gezinslid elkaar een cadeautje. Zo wordt samen leven een boeiende reis, elke dag opnieuw. En de herfst is dé periode bij uitstek om hiermee aan de slag te gaan. Je wordt gedwongen naar binnen te gaan. Zowel in je huis, als in je eigen psyche. Wat een geschenk!

Mama Sanna

woensdag 5 november 2014

Voeding in de opvoeding: gifstoffen

Wat zou jij je kind liever laten eten?
Deze vulling uit dit postpakket?




Of toch liever dan maar een snoepje uit de winkel?






Normaal gesproken zou je waarschijnlijk kiezen voor de rechter foto. Maar je weet dat dit stukje gaat over gezonde voeding, dus vermoed je waarschijnlijk wel dat dit een beetje een strikvraag was!  J Inderdaad: het gekke is dat in dit geval de vulling van het postpakket volledig veilig eetbaar en natuurlijk is, en het snoepgoed aan de rechterkant vol zit met allerlei lichaamsvreemde stoffen. De vulling van het postpakket is namelijk gemaakt van mais. Niets meer dan dat.

Ik word soms aangesproken door mensen die zich afvragen of bijvoorbeeld volle melk wel zo gezond is. Of die zich zorgen maken omdat hun kind soms aarde eet. Ook worden de handen veelvuldig gewassen, en het huis grondig ontsmet. Koorts wordt direct onderdrukt met paracetamol, en kinderziektes worden met angst en beven doorstaan. De angst dat onze kinderen iets overkomt is heel groot. En dat is volkomen logisch: ze zijn ons alles! Toch wil ik vandaag een kleine kanttekening plaatsen. Ik denk dat we in onze huidige maatschappij iets te ver zijn doorgeslagen met het willen beschermen van onze kinderen. En dat we niet meer zien waar het wérkelijke gevaar zit: in onze dagelijkse voeding.

Onze voeding is in de laatste decennia zo ver weg komen te staan van zijn oorsprong: toegevoegde verbetermiddelen in ons brood, suiker in bijna elk product (ook als het niet zoet is!), kleurstoffen, smaakstoffen en zelfs geurstoffen…. Er wordt beweerd dat vol-vette producten niet gezond voor ons zijn, dus eten we massaal light kaas, magere yoghurt en halvarine. Vanuit de voedingsindustrie worden we gesust: al deze hulpstoffen zijn goedgekeurd, dus dat is toch prima?

Ik stel je vandaag de vraag: wil jij je zelf en je kind(eren) laten eten van iets wat daadwerkelijk iets tóevoegt aan het lichaam (en dus bouwstoffen, vitamines, mineralen etc. bevat en energie levert) of iets wat “geen kwaad kan”.

In de voedingsleer kun je uitgaan van twee punten: ofwel zijn alle stoffen op zichzelf staand, ofwel ze hebben verband met elkaar. Bij het eerste beeld hoort ook vaak de overtuiging dat de mens de orde in het universum moet brengen. De natuur is eigenlijk maar een beetje een chaos. Het is een wonder dat alles nog werkt! Bij het tweede beeld, ziet men de samenhang tussen de mens en de kosmos, de omgeving en de wereld in het lichaam. Het is een werkelijk wonder!

Heel Gezonde Mama gaat uit van dat tweede beeld. Ik zie de samenhang tussen onszelf en de wereld om ons heen. En de kracht en perfectie van ons lichaam, dat met de juiste voeding (en dat bedoel ik op alle manieren, dus voeding van lichaam, ziel én geest) zich heel goed in balans kan houden, en terug kan brengen indien er een tijdelijke disbalans is (b.v. door ziekte).

De angst van de huidige westerse mens is gefundeerd in dat eerste beeld: het niet kunnen geloven dat het lichaam en de natuur gewoon goed in elkaar zitten. Wij moeten ingrijpen, bijsturen, anders loopt het mis! En wat voeding betreft kunnen we net zo goed wat aanpassingen doen, want wij kunnen die stofjes toch gewoon nabouwen? En zo krijgen we synthetische vitamines (lekker goedkoop!), en geraffineerde voedingsstoffen.

Met de dagelijkse voeding krijgen we op die manier allerlei stoffen binnen waar ons lichaam van nature niet aan gewend is. Ons lichaam is perfect: het past zich aan. Het vecht om de balans te houden. En dat kan het heel goed. Bij sommigen gaat het wat minder makkelijk: zij ontwikkelen gevoeligheden of allergieën.
Je kunt je afvragen: is dat een falen van het lichaam? Of is het een signaal van een lichaam dat aan wil geven dat de continue bombardementen van gifstoffen gewoon te veel is?

Ik heb mijn lichaam leren zien als een bondgenoot, een echte vriend. Vanaf het moment dat ik er naar ging luisteren voelde ik me steeds sterker en beter worden. En daarom heb ik besloten mijn lichaam en dat van mijn kinderen te voeden met stoffen die het lichaam iets bréngen in plaats van het te vullen. Of zelfs: te beroven van belangrijke voedingsstoffen. Want om bijvoorbeeld geraffineerde suikers te kunnen verteren spreekt je lichaam zijn voorraden vitamines en mineralen aan.

Met het Heel Gezonde Mama concept hoop ik jou te kunnen helpen de balans terug te vinden van jouw lichaam. Die balans is voor iedereen anders. Maar één ding is voor iedereen hetzelfde: ons lichaam is een natuurproduct. En de natuur lijkt misschien soms wat van slag en we moeten het beschermen, maar het is sterker dan je denkt! Durf jij op zijn veerkracht te vertrouwen en het datgene te gaan geven wat het nodig heeft?

Mama Sanna